Zo zag ik afgelopen woensdag een rapper zo groot als een beer het publiek bewandelen als Mozes over water. Het was toch Mozes met dat water? Want ik ben echt opgevoed tot ketter en heb vanzelfsprekend als gevolg hiervan een enorm kleine Bijbelkennis en een al jaren opgebouwd voornemen deze kennis te vergroten. Het is er nog niet van gekomen.

Afijn. Ik stond daar dus met steeds groter wordende ogen te staren naar die hele grote (lees: bijna 2 meter) rapper met zox92n pantygeval op zijn hoofd die werkelijk letterlijk op handen gedragen werd. En dan bedoel ik niet het crowdsurfen voor watjes (lees: lekker lui op de rug), nee deze rapper stond rechtop. Zijn enorme Nike Airs of andersoortig schoeisel stevig bevestigd in een tiental handen. Ik zeg wauw. Het was een indrukwekkend gezicht. Ik was zelfs een klein beetje jaloers op de eigenaren van die handen. Dat was trouwens snel over. De anticlimax kwam natuurlijk toen de rapper zich met volledig gewicht liet vallen. Toen was ik natuurlijk blij dat ik er niet stond.

Hoe kwam het dat ik dit kleine wonder mocht aanschouwen? Dankzij een broertje dat mij zox92n 12 jaar geleden dagelijks lastig viel met de muziek van deze rapper en zijn vriendjes (I say Wu, you sayx85.). En uit jeugdsentiment leek het me geweldig om samen met hem naar het concert te gaan. En nu kon het nog net, vond ik. Qua leeftijd dan. Ik viel behoorlijk uit de toon (want geen capuchon en vrouw en reeds 30 jaar), maar heb een geweldige avond gehad. Al was het alleen maar omdat mijn broertje zo stond te glunderen. Na 12 jaar toch nog binnen een meter van een oud idool komen (want ja we stonden vooraan). Dat gebeurt je niet elke dag. En ik stond erbij en ik keek ernaar en besloot dat het goed was.