Iedereen kent ze wel: van die meisjes / vrouwen die met wat alcohol achter de kiezen veranderen in behoorlijk dramatische en hysterische wichten, die zich al huilend en tierend onsterfelijk belachelijk maken…. ja? Heb ik beeld? Zie je het voor je? Okxe9. Ik doe dat dus niet. Ik ben het meisje dat vol afschuw met haar mond open naar je staat te staren op het moment dat je daar hevig brullend met je mascara tot op je kniexebn op de stoeprand zit omringd door vriendinnen die zich – als je ze aankijkt – vol medeleven meeklagen over die eikel, maar die – zodra je al sniffend je neus in je rokje snuit – mij met een scheve wenkbrauw en verontschuldigende glimlach aankijken. Een blik die zegt: tja, ze is een beetje dronken. Dit doet ze normaal nooit! En ik al helemaal niet!

Ik moet iets bekennen. Als ik heel eerlijk ben, heb ik me ook 2 keer zo aangesteld. De eerste keer heb ik verdrongen, maar het kwam er op neer dat ik heel hysterisch huilend en luid schreeuwend ruzie maakte met mijn vriendje van toen. Buiten op straat, voor zijn huis. En er stonden nog twee andere mensen bij. Geen wonder dat het de volgende dag uit was. Als ik hem was, had ik er ook een punt achter gezet. Kleine verdediging voor mezelf: hij was een stuk ouder en nam mij niet bepaald serieus. En dat moet je na een hele avond vol baco’s en tequila’s gewoon niet doen bij een meisje van zeventien.

De tweede keer was een week of twee geleden. Gelukkig heb ik het deze keer beperkt tot het kleine gezelschap van mezelf en 3 vriendinnen in een huisje ergens op zo’n kutpark, maar toch. Ik was zo ontzettend moe, werd maar niet ongesteld en had inmiddels een fles port en wat bier op, toen ik met een van die vriendinnen in een oeverloze discussie verzandde. Waarin zij een op dat moment voor mij pijnlijke opmerking maakte (vraag me nu niet meer welke, maar het deed even pijn) en ik als reactie op het niet meer kunnen winnen van de discussie en de verontwaardiging over de klote-opmerking die zij als vriendin helemaal niet moest maken op dat moment in een ongelooflijke jankbui losbarstte.  En omdat ik niet vaak huil (ik word er namelijk zo’n twee volle dagen heel lelijk van) kon ik ook niet zomaar ophouden. De remmen waren los, de sluizen wijdopen. Ik schaam me nog. Ik schreeuwde niet overigens en ben ook niet heel dramatisch op de grond gaan liggen of zo. Dat je dat niet denkt. Alleen hxe9xe9xe9xe9xe9l zielig huilen is al erg genoeg.

Maar als ik dan ‘We get on’ van Kate Nash hoor en ik kom bij het stukje waarin zij haar droomvent op een feestje ziet zoenen met een ander en moet huilen. En dat haar vriendinnen haar dan troosten en zij zich heel dramatisch opsluit in de badkamer, dan kan ik een glimlach niet onderdrukken. Soms wil je je gewoon even helemaal hysterisch laten gaan. Gelukkig denk ik dan – op die twee keer na – aan de schaamte achteraf en verander ik dan heel snel weer in die nuchtere meid. Ik slik, trek mijn schouders naar achter en ga verder. No more drama for me.

And when I saw you
Kissing that girl
My heart it shattered
And my eyes, they watered
And when I tried to speak I stuttered

So I proceeded to get drunk and cry
And lock myself in the toilets
For the entire night