Mijn hart barst bijna van liefdesverdriet.

Zo zag ik afgelopen woensdag een rapper zo groot als een beer het publiek bewandelen als Mozes over water. Het was toch Mozes met dat water? Want ik ben echt opgevoed tot ketter en heb vanzelfsprekend als gevolg hiervan een enorm kleine Bijbelkennis en een al jaren opgebouwd voornemen deze kennis te vergroten. Het is er nog niet van gekomen.

Afijn. Ik stond daar dus met steeds groter wordende ogen te staren naar die hele grote (lees: bijna 2 meter) rapper met zox92n pantygeval op zijn hoofd die werkelijk letterlijk op handen gedragen werd. En dan bedoel ik niet het crowdsurfen voor watjes (lees: lekker lui op de rug), nee deze rapper stond rechtop. Zijn enorme Nike Airs of andersoortig schoeisel stevig bevestigd in een tiental handen. Ik zeg wauw. Het was een indrukwekkend gezicht. Ik was zelfs een klein beetje jaloers op de eigenaren van die handen. Dat was trouwens snel over. De anticlimax kwam natuurlijk toen de rapper zich met volledig gewicht liet vallen. Toen was ik natuurlijk blij dat ik er niet stond.

Hoe kwam het dat ik dit kleine wonder mocht aanschouwen? Dankzij een broertje dat mij zox92n 12 jaar geleden dagelijks lastig viel met de muziek van deze rapper en zijn vriendjes (I say Wu, you sayx85.). En uit jeugdsentiment leek het me geweldig om samen met hem naar het concert te gaan. En nu kon het nog net, vond ik. Qua leeftijd dan. Ik viel behoorlijk uit de toon (want geen capuchon en vrouw en reeds 30 jaar), maar heb een geweldige avond gehad. Al was het alleen maar omdat mijn broertje zo stond te glunderen. Na 12 jaar toch nog binnen een meter van een oud idool komen (want ja we stonden vooraan). Dat gebeurt je niet elke dag. En ik stond erbij en ik keek ernaar en besloot dat het goed was.

Ik heb vanmorgen eindelijk The Godfather gezien. Nu ken ikde scene met de paardenkop en kan ik stoer citeren en tegelijkertijd over mijnwang aaien zonder dat ik bang hoef te zijn dat iemand me iets inhoudelijks overde film vraagt. Als ik dat zou willen doen dan. Dat citeren.

Het is blijkbaar toch mogelijk in relatieproblemen tebelanden zonder de daarbij behorende relatie te hebben. Soms zijn mannen net zovermoeiend als vrouwen.

Zelfs als ik voor niets een laminaatvloer kan overnemen, ishet toch mogelijk meer dan 500 euro kwijt te zijn.

Hier hoef je namelijk alleen maar een mooi vloerkleed engordijnen voor aan te schaffen.

Ik kan gewoon op zaterdag een afspraak met de xfcberxfcberbaastotaal vergeten. En daar in de AH pas achterkomen. En hij kan er gelukkig omlachen. Dat ik daarna van opluchting wat tranen laat lopen, hoeft niemand teweten.

Op mijn Hyvespagina staan telkens net de dufste mensen methun foto voorop. Ik baal ervan dat ik blijkbaar zo oppervlakkig ben dat het meopvalt en zelfs lichtelijk irriteert

Hartstikke gelukkig zijn en toch een beetje verdrietigtegelijk. Dat kan.

Iedereen kent ze wel: van die meisjes / vrouwen die met wat alcohol achter de kiezen veranderen in behoorlijk dramatische en hysterische wichten, die zich al huilend en tierend onsterfelijk belachelijk maken…. ja? Heb ik beeld? Zie je het voor je? Okxe9. Ik doe dat dus niet. Ik ben het meisje dat vol afschuw met haar mond open naar je staat te staren op het moment dat je daar hevig brullend met je mascara tot op je kniexebn op de stoeprand zit omringd door vriendinnen die zich – als je ze aankijkt – vol medeleven meeklagen over die eikel, maar die – zodra je al sniffend je neus in je rokje snuit – mij met een scheve wenkbrauw en verontschuldigende glimlach aankijken. Een blik die zegt: tja, ze is een beetje dronken. Dit doet ze normaal nooit! En ik al helemaal niet!

Ik moet iets bekennen. Als ik heel eerlijk ben, heb ik me ook 2 keer zo aangesteld. De eerste keer heb ik verdrongen, maar het kwam er op neer dat ik heel hysterisch huilend en luid schreeuwend ruzie maakte met mijn vriendje van toen. Buiten op straat, voor zijn huis. En er stonden nog twee andere mensen bij. Geen wonder dat het de volgende dag uit was. Als ik hem was, had ik er ook een punt achter gezet. Kleine verdediging voor mezelf: hij was een stuk ouder en nam mij niet bepaald serieus. En dat moet je na een hele avond vol baco’s en tequila’s gewoon niet doen bij een meisje van zeventien.

De tweede keer was een week of twee geleden. Gelukkig heb ik het deze keer beperkt tot het kleine gezelschap van mezelf en 3 vriendinnen in een huisje ergens op zo’n kutpark, maar toch. Ik was zo ontzettend moe, werd maar niet ongesteld en had inmiddels een fles port en wat bier op, toen ik met een van die vriendinnen in een oeverloze discussie verzandde. Waarin zij een op dat moment voor mij pijnlijke opmerking maakte (vraag me nu niet meer welke, maar het deed even pijn) en ik als reactie op het niet meer kunnen winnen van de discussie en de verontwaardiging over de klote-opmerking die zij als vriendin helemaal niet moest maken op dat moment in een ongelooflijke jankbui losbarstte.  En omdat ik niet vaak huil (ik word er namelijk zo’n twee volle dagen heel lelijk van) kon ik ook niet zomaar ophouden. De remmen waren los, de sluizen wijdopen. Ik schaam me nog. Ik schreeuwde niet overigens en ben ook niet heel dramatisch op de grond gaan liggen of zo. Dat je dat niet denkt. Alleen hxe9xe9xe9xe9xe9l zielig huilen is al erg genoeg.

Maar als ik dan ‘We get on’ van Kate Nash hoor en ik kom bij het stukje waarin zij haar droomvent op een feestje ziet zoenen met een ander en moet huilen. En dat haar vriendinnen haar dan troosten en zij zich heel dramatisch opsluit in de badkamer, dan kan ik een glimlach niet onderdrukken. Soms wil je je gewoon even helemaal hysterisch laten gaan. Gelukkig denk ik dan – op die twee keer na – aan de schaamte achteraf en verander ik dan heel snel weer in die nuchtere meid. Ik slik, trek mijn schouders naar achter en ga verder. No more drama for me.

And when I saw you
Kissing that girl
My heart it shattered
And my eyes, they watered
And when I tried to speak I stuttered

So I proceeded to get drunk and cry
And lock myself in the toilets
For the entire night

OMG! Jeugdsentiment ten top! Ik kom net gewoon via via terecht bij mijn allereerste echte (want in kleur) computerspelletje! Joehoe, Jippie en nog veel meer van dat soort fijne uitroepingen! Ik zou zeggen: push the button en good luck with Commander Keen!

Het zal jullie waarschijnlijk niet verbazen dat ik op onderstaand door mij verzonden mailtje een superserieus antwoord terug kreeg….. En daar word ik nou eens helemaal happy van.

De arme Sint is van zijn paard gevallen!!! nee, ja echt! Ik weet het,verschrikkelijk zielig! Ook voor Amerigo, dat arm paard! Optelegraaf.nl staat een filmpje. Niet geschikt voor tere zieltjes. Dusalleen kijken als je daarna nog kan slapen! Beloof je dat?! Eerlijkzeggen anders maakt Leo zich druk. En daar kan ik niet mee omgaan. Heusniet. Ik word er moe van en dan slaap ik weer niet. Dan ben ik ‘snachts nog met jullie bezig en met Amerigo dat arm paard en die armearme arme Bram van der Vlugt. He’s the man, dat snap je wel. Zucht….nu kan ik nooit meer slapen. Nu droom ik over Bram.

Enniewee, welterusten. En pas morgenochtend naar telegraaf.nl!!!

P.s we zijn niet dronken! Alleen erg onder de indruk. Van Amerigo dan. Dat arm paard.

Tja, die Flying Nun ben ik. En ik heb het lef er niet voor om debewuste foto hier op te zetten. Dus dat doe ik dan ook maar niet. Hebben jullie even pech. Ik ganu weer even heel serieus op een antwoord broeden. Want hij dacht dus wel echt dat Leo (vriendin H.) en ik dronken waren. En dat waren we toevallig net een keer niet!

… de een of andere manier kan ik niet onderuitgezakt op de bank een bakje chocoladepinda’s leegeten zonder dat de helft in mijn v-hals verdwijnt en er weer uitgevist moet worden.

Tja, ik moet toch ergens mee beginnen als ik weer langzaam probeer meer te gaan loggen en wil loggen en ik eigenlijk nog steeds geen tijd heb om meer en langere verhalen te loggen of mee te lezen….. Eigenlijk zijn chocoladepinda’s xe0ltijd een goed onderwerp. Punt.

Als hij met Vlaamse tongval de woorden ‘Mag ik u de ganse nacht nemen’ in je oor fluistert.

Eigenlijk wilde ik afgelopen vrijdag het onderwerp van mijn obsessie (zie de menutekst hiernaast) mee naar huis nemen, maar hij (zie foto) ging terug naar Amsterdam. (Mij smachtend achterlatend, want echtx85. deze man is goddelijk! En aardig!). In plaats daarvan ging ik na sluiting van de kroegen nog maar even mee een wijntje drinken op het balkon van L., die na een aantal wijntjes besloot dat het geweldig verdeeld was als hij in ons toekomstige leven samen de pastax92s maakte en ik de burritox92s en vervolgens lichtelijk gexefrriteerd was toen ik na een kwartiertje zoenen toch maar besloot mijn eigen bed op te gaan zoeken.

Ik ging natuurlijk niet zomaar naar huis. Ik ben gewoon niet zo gexefnteresseerd in hem. Ok, hij kon het die avond in de vergelijking toch al niet winnen, maar dan nog. Hij is leuk, ziet er goed uit en vrijgezel. Ik voel geen kriebels.

Hoe anders was het begin juni, toen hij bij mij achter op de bagagedrager geraakte en wij met een glas cointreau achter de hand in bed belandden. Waar het weer ineens gewoon x93als vroegerx94 was. Het klopte zeg maar helemaal. Tot zo ongeveer een kwartier na afloop. Ik lag nog een beetje rozig bij te komen toen meneer moeilijk ging doen. Want hij kon dit eigenlijk niet maken als het nxe8t uit was. Zijn nieuwe huis was nog niet eens af en hij lag al met een ander in bed en meer van dat soort schuldige praat waardoor ik me met de seconde steeds kleiner voelde worden. En hij ging. Mij achterlatend.

Hij heeft het later tot op zekere hoogte goed gemaakt. Hij begreep zelf geloof ik ook wel dat hij xe8n vrijgezel is en daar maar weer aan moet wennen xe8n dat hij mij daarbij niet een klotegevoel hoeft te bezorgen. Want al ben ik niet verliefd, mijn zwak voor hem is nog behoorlijk groot.

Dus heb ik me afgelopen vrijdag maar eerst staan vergapen aan de man die George Clooney lelijk laat zijn (ja ik zeg het echt!), vervolgens een keer naar hem gezwaaid en me de rest van de avond vermaakt met andere mensen en heerlijk puberaal een alleen-zoenenafspraakje gehad met L. Voor het eerst weer zonder beugel. En dax92s ook fijn.

Het is sommige avonden best fijn een 30-jarige puber te kunnen zijn.

1983: Ik ben zes jaar en ‘River deep Mountain high’ schelt door de huiskamer met de bruine tegelvloer. Mijn moeders stem komt er – op zich al bewonderenswaardig – heel hard boven uit. O en ze danst er ook nog bij. Met haar ogen een beetje samengeknepen en met zo’n zoenmond. Ken je dat; van die vrouwen die zo’n zoenmond trekken als ze staan te dansen, alsof ze dan ineens megasexy zijn? En af en toe zet ze dan ook nog eens haar tanden op haar onderlip. (Tegenwoordige tijd ja. Want ze doet het nu nog. Ik zeg: Oh my god!) Bah. Maar okxe9. Als ik destijds het alleszeggende ‘Oh my god’ in mijn vocabulaire had zitten, had ik het zeker gebruikt. Nu kwam ik niet verder dan: Mxe1hxe0m, doe nou eens normaal! Je bent kei-oud!

2007: Ik ben nog net geen 30 jaar oud en ja, ook ‘River deep Mountain high’ schelt wel eens door mijn huiskamer. Zo ook Aretha, Bettye, Jevetta, Billie, Etta en modernere varianten. En al haal ik met mijn praatstem het volume van mijn moeder bij lange na niet, qua zang heb ik geen enkele moeite om boven de muziek uit te komen. En ook ik ga helemaal alleen in de huiskamer dansen – zonder zoenmondje, maar wel met billen schuddend – zodra Justin de eerste noten van ‘My love’ in zet. Ik ben nu misschien net een jaar jonger dan mijn moeder destijds. Maar ik vind het nog lang geen tijd om normaal te gaan doen.